Jednym z etapów, które zabrały więcej czasu niż początkowo zakładaliśmy, było udostępnianie ekranu na Androidzie. Z perspektywy użytkownika scenariusz wydaje się prosty: nacisnąć przycisk, zaakceptować komunikat i rozpocząć sesję. System mobilny celowo stawia jednak po drodze kilka barier, ponieważ przechwytywanie ekranu jest funkcją wrażliwą.

Android wymaga wyraźnej decyzji użytkownika. W zależności od wersji systemu można udostępnić cały ekran albo tylko jedną aplikację, a sam dialog jest kontrolowany przez system, nie przez MyDeskViewer. Aplikacja musi więc poprawnie reagować zarówno na zgodę, jak i anulowanie, zmianę wybranej opcji, przejście do innej aplikacji czy przerwanie udostępniania po rozpoczęciu sesji.

Najwięcej problemów nie powodował sam scenariusz idealny, ale wszystko to, co dzieje się obok niego. Użytkownik może nacisnąć przycisk dwa razy, wrócić z okna systemowego bez wyboru, zablokować telefon albo zmienić orientację ekranu. Każdy taki przypadek musi skończyć się przewidywalnie, a aplikacja nie może pozostać w stanie, w którym wygląda jakby nadal czekała na zgodę.

Dużą część pracy stanowiły więc testy na różnych wersjach Androida i różnych urządzeniach. Niektóre elementy wyglądają inaczej zależnie od producenta telefonu, a zachowanie systemowych ekranów potrafi się zmieniać wraz z aktualizacjami.

Nie opisujemy tutaj wewnętrznych mechanizmów przechwytywania i przesyłania obrazu. To część technologiczna projektu, którą pozostawiamy poufną. Z punktu widzenia produktu ważniejsze jest coś innego: użytkownik musi dokładnie wiedzieć, kiedy ekran jest udostępniany i mieć pełną kontrolę nad rozpoczęciem oraz zakończeniem tej czynności.

Dopiero po uporządkowaniu tych przypadków udostępnianie ekranu na Androidzie stało się funkcją, którą można było traktować jako element większego produktu, a nie tylko działający eksperyment.